Caritas Parafialny

Uwaga, otwiera nowe okno. Drukuj


W naszej parafii funkcjonuje Parafialny Zespół Caritas (PZC), którego działalność ukierunkowana jest na pomoc osobom najbardziej potrzebującym.

DYŻURY  ZESPOŁU:

środa - w godz. 16.30- 18.00
sobota -  w godz. 14.00- 16.00
(miejsce:  pierwszy garaż od wjazdu z ul. 3 Maja 3)



Akcje  podejmowane przez PZC :

- sprzedaż zniczy,
- sprzedaż świec (bożonarodzeniowe i wielkanocne),
- zbiórki żywności (bożonarodzeniowa, wielkanocna i wakacyjna),
- zbiórka odzieży,
- wyjazdy wakacyjne dzieci,
- pomoc interwencyjna ludziom potrzebującym wsparcia,
- współpraca ze Szkolnymi Kołami Caritas.

FORMY DZIAŁANIA CARITAS



* szerzenie chrześcijańskiej nauki o miłosierdziu i pogłębianie jej zrozumienia,
*
formowanie duchowe i praktyczne wolontariuszy do pracy charytatywnej (dni skupienia, rekolekcje, kursy, pielgrzymki),

* pomoc osobom starszym i chorym w parafiach (główna część pracy parafialnych zespołów charytatywnych),

* pomoc rodzinie zagrożonej ubóstwem i marginalizacją: stała (comiesięczna) lub doraźna pomoc żywnościowa i odzieżowa kilkuset rodzinom w trudnej sytuacji materialnej,

* uczestniczenie w ogólnokrajowych akcjach charytatywnej działalności Kościoła (Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom, Jałmużna Wielkopostna, Pomoc ofiarom powodzi itp.),

*pomoc rodzinom z dziećmi upośledzonymi (zakładanie i prowadzenie placówek opiekuńczych),

* organizowanie doraźnej pomocy dla osób potrzebujących (wykupienie lekarstw, pomoc w zbiórce na operację, pomoc ofiarom klęsk żywiołowych itp.),

*organizowanie letniego i zimowego wypoczynku dla dzieci z ubogich rodzin oraz osób chorych i niepełnosprawnych,
*
łączność i współpraca z krajowymi i zagranicznymi organizacjami charytatywnymi.

 

PARAFIALNY  ZESPÓŁ  CARITAS - skąd taki pomysł?

Jezus głosił Ewangelię o królestwie Bożym nie tylko słowem, lecz także czynami miłości (Mt 4,23-24). I chociaż królestwo Jego nie jest z tego świata (J 18, 36), to jednak los doczesny człowieka nie był Mu obcy. Jezus nie tylko sam "przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich" (Dz 10, 38), ale czynów miłości domagał się od swoich naśladowców. Powiedział też: "Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli się będziecie wzajemnie miłowali" (J 13, 35).
Przejawem troski o potrzebujących w pierwszych gminach chrześcijańskich były agapy (Dz 2, 46), posługa diakonów (Dz 6, 1-6), diakonis (Rz 16, 1-2; 1 Tm 3, 11) i wdów (1 Tm 5, 9-16) oraz kolekty dla głodujących w Jerozolimie (Dz 11, 27-30; 2 Kor 8-9).
Chociaż współczesna parafia znacznie różni się od gminy jerozolimskiej, to jednak jest ona wezwana do budowania wspólnoty miłości na jej wzór (Dz 2, 42-47).
Miłość powinna być urzeczywistniana przez wszystkich parafian. Miłość decyduje o przeniknięciu wspólnot chrześcijańskich duchem Ewangelii, a do jej podstawowych przejawów należy posługa charytatywna. Posługa charytatywna jest częścią funkcji pasterskiej Kościoła, a jej podmiotem są wszyscy należący do Kościoła.


Szczególnej uwadze kapłanów i świeckich w parafii powierza się biednych i słabych oraz chorych i umierających (DK 6). Kapłani przyczyniają się do rozwoju miłości miłosiernej wśród parafian poprzez głoszenie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów świętych a szczególnie Eucharystii oraz osobiste świadectwo troski o potrzebujących. Przykazanie miłości bliźniego jest zaadresowane do każdego chrześcijanina. Działalność charytatywna jest istotnym wymiarem apostolstwa ludzi świeckich, gdyż jest zwyczajną, powszechną i bezpośrednią formą przepojenia duchem chrześcijańskim porządku doczesnego (DA 2; ChL 41).

PATRON



Bł. Michał był synem Ferdynanda i Anny z domu Zientara. W 1903 roku wstąpił do seminarium duchownego, a w pięć lat później wyjechał na studia do Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu i tam 13 czerwca 1911 przyjął święcenia kapłańskie. W 1914 roku uzyskał doktorat z filozofii we Fryburgu. W następnych latach podjął działalność duszpasterską we Francji, a potem był wykładowcą i wicedyrektorem w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży, żeńskim seminarium nauczycielskim, szkole mierniczej i prowadził Gimnazjum im. Piotra Skargi w Łomży. Ostatnią placówką jakiej był dyrektorem było Gimnazjum im. św. Kazimierza w Sejnach.
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 7 kwietnia 1940 roku i więziony w Suwałkach, a następnie trafił do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Działowie (13 kwietnia 1940 ). Śmierć z wycieńczenia i chorób spotkał w obozie w Sachsenhausen, gdzie spędził ostatnie miesiące życia (od 3 maja 1940 do 18 grudnia 1940). Ci którzy mieli okazję go poznać zapamiętali go jako skromnego, pobożnego i współczującego duszpasterza. Pozostawił po sobie poezje które są odbiciem jego wrażliwości
Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.
Po śmierci wspominano ks. Michała Piaszczyńskiego jako człowieka świętego. Świadczy o tym chociażby zachowany list p. Jerez-Chojnackiej, przedstawicielki misji polskiej we Francji z dnia 18.I.1946r. Oto fragment jej wypowiedzi: "... był znany tu w kolonii we Francji i bardzo szanowany przez wszystkich Polaków, którzy jeszcze dzisiaj wspominają go i czczą za jego świątobliwość i dobroć. Bie
dnych wspomagał, chorych odwiedzał. Słowem święty kapłan".


Zapraszamy do odwiedzania strony Internetowej
Caritas Diecezji Łomżyńskiej
www.lomza.caritas.pl